گنبد مینا

عجب گامهای راسخی!

چیزی که همیشه شنیده‌ام....

اما همین گامها مرا از نردبان خانه دیگری بالا برد تا سیبی بچینم!

آری!

عطر دلانگیز و روح پرور سیب،

چنان از خود به درم برد که چشمانم از دیدن نردبان و خانه فارغ گشت...

مست چیدن سیبی از پله‌ها بالا رفتم و ناگاه...

دیگری را در حیاط خانه‌اش دیدم!

که چه بزرگ و آرام، نگاهم می‌کند.

استاده‌ای در انتظار،

گویی از پیش صدای قدمهایم،

دلش را لرزانده بود!

اما همچنان با دلی بزرگ و صبور، به انتظار مانده بود!

با دیدن من هیچ نگفت؛

که نادانی ام را از نگاهم خوانده بود

و من بی اعتنا به نگاه آتشینش، دست بر چیدن سیبی برآوردم؛

فارغ از اینکه سیب، مصنوعی بود...

آه!

به یکباره نردبان عظیم زیر پایم خرده چوبی شد!

او نبز نمی‌داند هنوز، که سیبهایش، ساختگی‌اند!

من می‌دانم اما،

تا دنیا دنیاست، دل او آرام نخواهد گرفت...

چشمانش به دیوار دوخته شده تا نشاید دزدی دگر از راه رسد!

درخت سیبش اما هنوز، خودنمایی می‌کند

و من،

می‌دانم

که دیگری،

هیچ‌گاه اولین را نخواهد بخشید....

/ 3 نظر / 2 بازدید

سلام دوست عزیز دوست داری بدون پرداخت پول با ماهی98میلیون تومان استخدام بشی به این وبلاگ سر بزن مطمئن باش برای همیشه راحت زندگی خواهی کرد www.poolway.persianblog.ir

دختر ونوس

سلام عزیزم . واقعا مطلبت قشنگ بود خیلی از خوندنش لذت بردم اگر دوست داشتی بهم سر بزن . اگر هم از مطالب وبلاگم خوشت اومد لینکم کن و بهم خبر بده تا منم لینکت کنم . موفق باشی

حمیدرضاگروسی

شعر خوبی بود.اما فاصله بگیر.بعد شعرش کن.تحت تاثیر بودن احساست رو مختل و شعرت رو ضایع میکنه. با شعر جدید به روزم. برقرارباشی و سبز