حافظی همنشین!

زلف بر باد مده تا ندهی بر بادم                           ناز بنیاد مکن تانکنی ناشادم؛

می مخور با همه کس تا نخورم خون جگر             سر مکش تا نکشد تا به فلک فریادم؛

زلف را حلقه مکن تا نکنی در بندم                      طره را تاب مده تا ندهی بر بادم؛

یار بیگانه مشو تا نبری از خویشم                      غم اغیار مخور تا نکنی ناشادم؛

رخ بر افروز که فارغ کنی از برگ گلم                    قد بر افراز که از سرو کنی آزادم؛

شمع هر جمع مشو ورنه بسوزی مارا                یاد هر قوم مکن تا نروی از یادم؛

شهره شهر مشو تا ننهم سر در کوه                 شور شیرین منما تا نکنی فرهادم؛

رحم کن بر من مسکین و به فریادم رس            تا بخاک در آصف نرسد فریادم؛

حافظ از جور تو حاشا که بگرداند روی                من از آن روز که در بند توام آزادم.

 

  
نویسنده : روناک رحیمی ; ساعت ٥:۱۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۸/۱٩
تگ ها :