من!

من زنم!

من از جنس لطیف یاسم!

او مرا از گِل آفرید و رنگ گُل داد؛

چونان قطره شبنمی بی‌رنگ،

در پی دریا می‌گردم؛

من زنم!

من جمع اضدادم!

چون کوه محکم و پر غرور؛

چون رود پر جوش و خروش؛

چون باد تند و آزاد؛

چون جوانه‌ای ظریف و حساس؛

و

چون زمین،

آرام و مهربان!

من زنم!

دریایی از محبت و عشق و ایثار

که برای عمیق ماندنش،

خود، نیازمند عشق است...

 

  
نویسنده : روناک رحیمی ; ساعت ۱۱:٤٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٧/۱۸
تگ ها :